مقایسه بازی رایانه ای با فیلم

خطر بازی های رایانه ای بسیار بیشتر از یک فیلم هدایت شده برای تخریب اذهان مخاطبان است، در زیر به نمونه ای از این خطرات بسیار پیچیده اشاره می شود:

۱. در فیلم، احساس همنیشنی است، در بازی های رایانه ای، احساس جانشینی.

 

۲. فیلم را کارگردان مدیریت می کند، در بازی های رایانه ای احساس کارگردانی به بازی کننده دست می دهد.

 

۳. در فیلم «منفعل» هستیم، ولی در بازی فکر می کنیم که «فعال» هستیم، اما در حوزه ی خواست آنها با اراده ی خودمان بازی می کنیم.

 

۴. فیلم را یک بار یا دو بار می بینیم و بازی را بارها و بارها، و هر بار مشتاق تر از بار قبل!

۵. در فیلم فرصت استراحت و اندیشه درباره ی فیلم هست، ولی در بازی های رایانه ای، زمان باید با حداکثر فعالیت، پُر شود و لحظه ای هم نمی توان از بازی به در آمد و در اطراف آن اندیشید.

 

۶. فیلم بیشتر برای بزرگسالان است ولی بازی کوچک و بزرگ نمی شناسد؛ و به ویژه برای کودکان است.

 

۷. در بازی الزاماً باید نقشِ قهرمان بازی – هر چه باشد، چه آدم کُش چه … – را به عهده بگیری، اما در فیلم، می توانی با قهرمان همراه نشوی.

 

۸. در بازی، بر اساس «قواعد بازی» بازی می کنی نه قواعد واقعی زندگی، بنابراین، انسانی بریده از قواعد زندگی و تخیلی می شویم و بعد از مدتی واقعاً متوهم می شویم

 

۹. بازی به دلیل مدیریت تقریباً مستقل و فردی، فردگرایی تمرین می شود، ولی در فیلم حداکثر می تواند فرد گرایی ترویج شود.

۱۰. در بازی عناصر فراتر از شناخت وجود ندارد و لذا توکل و ایمان به غیب امکان ندارد، ولی در فیلم امکان این مساله حذف شدنی نیست. یعنی قوانین بازی کلا ماتریالیستی  و الحادی است.

 

و مواردی دیگر مثل اینکه زمان و مکان بازی را خودت به راحتی انتخاب می کنی؛ ولی فیلم در اصل و دفعه نخست که اکثریت ارزش تماشا را دارد، زمان و تقریباً مکانش، دست شما نیست، مگر مواردی که بازاری شود. و …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code