نویسنده دانیال روحانی
اگه با من كاری داشتيد با اين شماره تماس بگيريد 09378641406
به گزارش گروه فرهنگی رویکرد،تابناك ، تسنيم انتشارات «عماد فردا» با عناوین متعددی از تازه‌ترین آثارش از جمله حزب‌اللهی افراطی به نمایشگاه بیست و هشتم کتاب می‌آید. حزب‌اللهی افراطی» نام یکی از زيباترين کتاب‌های این انتشارات است که علی روحانی آن را نوشته و در این کتاب با نگرشی خاص به جبهه مذهبی حزب‌اللهی نگاه شده و در آن نویسنده در راستای تقویت این جبهه گاهی به نقد هم پرداخته که اثر را خواندنی کرده است. این کتاب نیز از جمله کتاب‌هایی است که در نمایشگاه در دسترس مخاطبان خواهد بود و ۱۳ هزار تومان قیمتی است که پشت جلد آن درج شده است.
دانيال : جوانان دين گريز نشده اند ،‌كار فرهنگی بلد نيستيم
بچه هياتی ها بخوانند : آيت الله بهجت می فرمايد: حسينی بشويد نه هياتی ! زيرا اگر هم هيئتی بشويد ، حسين تان را آنگونه كه خود دوست داريد و باب ميلتان است می سازيد و هر كس با ميل شما مخالف باشد می گوييد با حسين (ع) مخالف است ولی اگر حسينی باشيد هيئت و رفتارتان را بر مبنای حسين (ع) می سازيد ! هيئتی شدن كاری ندارد كافيست ريش بگذاريد و با پيراهن مشكی از اين هيئت به آن هيئت برويد ! حسينی شدن است كه مشكل است .

آسیب های عزاداری

اخیرا در برخی وبلاگ ها و سایت ها  به حضرت آیه الله تبریزى  نسبتی کذب داد ه اند و عده ای از آن سوء استفاده کرده اند:

۱۸۵۰) آیا قمه زنى در عزادارى سالار شهیدان به صورت مخفیانه و دور از چشم دیگران اشکال دارد؟ حکم مسأله بالا در مورد نارضایتى پدر و مادر چه مى باشد؟
بسمه تعالى؛ عزادارى حضرت سید الشهداء (علیه السلام) بهر صورتى که عنوان جزع بر آن منطبق شود از مستحبات است و مطلوبیت شرعى دارد و قمه زدن فى نفسه مانعى ندارد، و امید است خداوند متعال به تمام کسانى که در راه امام حسین(علیه السلام)تلاش مى کنند ثواب آخروى عنایت فرماید و آنان را موفق کند، والله العالم.

 

۱۸۵۱) در زمان حاضر قمه زدن براى امام حسین (علیه السلام)یا به عشق امام حسین(علیه السلام)چه حکمى دارد؟
بسمه تعالى؛ عزادارى حضرت سید الشهداء (علیه السلام) و سایر معصومین (علیهم السلام) به هر صورتى که عنوان جزع بر آن منطبق باشد مطلوبیت ۱شرعى دارد، قمه زنى فى نفسه مانعى ندارد، و لکن دخول آن در جزع محل بحث مى باشد، والله العالم.

 

با توجه به انتهای فتوای دوم این بزرگوار ایشان قمه زنی را جزع نمی دانند و لذا جایز بودن قمه زنی از نظر ایشان محل بحث می باشد. متاسفم که بدعت آوران و مروجان خرافات حتی به مراجع هم دروغ می بندند و فتاوای ایشان را کامل نمی آورند و فقط آنچه را که به نفعشان است را می آورند.علاوه بر اینکه سایر فتاوای این بزرگوار را که ببینیم بیشتر به عمق دروغ این بدعت افکنان پی می بریم:

حضرت آیه الله تبریزى: عزادارى خامس آل عبا از مهم‏ترین شعائر دینى و رمز بقاى تشیع مى‏باشد؛ ولى بر عزاداران عزیز لازم است از کارهایى که موجب وهن مذهب و سوء استفاده دشمنان اسلام و اهل بیت(ع) مى‏شود، اجتناب کنند. منبع: .تبریزى، استفتاءات، س ۲۰۰۳ و ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴

 

۱۸۴۳) آیا تشبه به اهل بیت در نمایش و تعزیه و غیر آن جایز مى باشد؟
بسمه تعالى؛ اگر کسى باشد که شؤون را مراعات کند به نحوى که وهن بر ائمه معصومین (علیهم السلام) نباشد، مثل اینکه خودش را بعنوان معصوم (علیه السلام)نشان ندهد و فقط کلام معصوم (علیه السلام)را از پشت پرده بیان کند مانعى ندارد، والله العالم.

 

۱۸۳۲) این افرادى که در مجالس سوگوارى ائمه اطهار (علیهم السلام) بسیار سینه مى زنند و بدن خود را سُرخ مى کنند و از حالت خود خارج مى شوند، آیا کار درستى انجام مى دهند؟
بسمه تعالى؛ مانعى ندارد و داخل عنوان جزع است و جزع بر ائمه سلام الله علیهم مستحب است، والله العالم.

 

۱۸۴۷) در مورد ایفاى نقش زنان توسط افراد مذکر (با وجود نقاب و مشخص نبودن چهره فرد) در مراسم شبیه خوانى سید الشهدا (علیه السلام) نظرتان را مرقوم فرمائید.
بسمه تعالى؛ چنانچه وهن بر معصومین و اهل بیت صلوات علیهم اجمعین بوده باشد اشکال دارد، والله العالم.

 

۱۸۴۹) مراسم شبیه خوانى و تعزیه خوانى اهل بیت (علیهم السلام) و امام حسین (علیه السلام)چه حکمى دارد؟
بسمه تعالى؛ چنانچه مشتمل بر امر خلاف واقع ـ که مخالفت آن با واقع محرز است ـ نبوده و وهن به اهل بیت (علیهم السلام)نباشد مانعى ندارد، والله العالم.

 

۱۸۴۶) از اول محرم الحرام تا روز عاشورا بنام عزادارى در کنار خیابانها و کوچه ها روزى چند ساعت زنان در مقابل مردان بدون پرده مى نشینند و مردان لباس زن مى پوشند و خودشان را شبیه حضرت زینب و سکینه (علیهما السلام) قرار مى دهند و با طبل و چنگ و نِى مشغول مى شوند و بعضى فسادهاى اخلاقى هم تولید مى شود و در بعضى جاها باعث تعطیلى مساجد مى شود چه حکمى دارد؟
بسمه تعالى؛ تعزیه خوانى که مشتمل بر حرام نباشد اشکالى ندارد ولى واجب است که مواظبت کنند جورى باشد که منشأ سوء استفاده افراد لا ابالى نگردد، والله العالم.

 

دقت کنید که ایشان هر عملی را که عنوان جزع بر آن صدق نکند جایز نمی دانند. همچنین ایشان هم مثل سایر مراجع وهن به اهل البیت را جایز نمی دانند. باز انتهای فتوای اخری که از این مرجع نقل کردم را می آورم:واجب است که مواظبت کنند جورى باشد که منشأ سوءاستفاده افراد لاابالى نگردد….به راستی که ویل للمکذبین

 آسیب های عزاداری

 

طرح سازمان سیا و دکتر مایکل برانت

بنابراین باید افرادی که با شیعه اختلاف اعتقادی دارند را بطور منظم و مستحکم علیه شیعه سازمان دهی کرد. باید شایعه ی کافر بودن برانگیز نوشت. باید افراد کم سواد و بی سواد را جمع کرد و آنها تقویت نمود تا وقتی تعداد آنها ( که ستون پنجم ما هستند) به مقدار مناسب رسید، علیه شیعه جهاد مسلحانه آغاز شود. باید چهره ی تشیع، منسوخ شود تا نزد عوام غیر مقبول باشند و در میان عامه مورد نفرت قرار گیرند.

در آمریکا کتابی به نام «A Plan to Devide and Desolate Theology» است که در آن مصاحبه ی مفصلی از دکتر مایکل برانت معاون ارشد رئیس سابق سیا Bob Wood Words و عضو مهم بخش شیعه شناسی سازمان سیا منتشر شده است. وی در این مصاحبه اسرار از تکان دهنده ای پرده برداشته است و در جریان اتهام کارکنان سیا به فساد مالی بطور ناخودآگاه اعتراف کرده است در این سازمان مبلغ ۹۰۰ میلیون دلار برای سازمان دهی مبارزه با تشیع اختصاص یافته بوده است. گفتتنی است که دکتر مایکل برانتن مدتی طولانی در بخش مذکور فعالیت داشته ، ولی چندی پیش به خاطر فساد مالی از کار برکنار شده است و او نیز از باب انتقام جویی خیلی از اسرار محرمانه را برملا کرده است.

مصاحبه ی وی به طور بسیار خلاصه چنین است:

انقلاب ۱۹۷۹ ایران ضربه های اساسی به سیاست ما در حاکمیت در کشورهای اسلامی وارد ساخت. پس از ناکامی ما در چند سال اول انقلاب برای کنترل آن و رشد روزافزون بیداری اسلامی و گسترش دامنه ی نفرت علیه غرب و ظهور اثرات جوش و خروش انقلابی در شیعیان کشورهای مختلف بالاخص لبنان، عراق، کویت، بحرین و پاکستان، مقامات بلند پایه ی سیا دور هم جمع شدند. در این جلسات نماینده ی سرویس مخفی مشهور انگلیس Mi6 نیز شرکت می نمود؛ زیرا انگلیس تجربه ی وسیعی در مطالعه روی کشورها را دارد.

در این گردهمایی ها نتیجه گیری شد که انقلاب ایران فقط نتیجه ی طبیعی سیاست های شاه نبوده است، بلکه در باطن عوامل و حقایق دیگری نیز وجود دارد که محکم ترین آن عوامل ، یکی رهبری سیاسی توسط مرجعیت دینی شیعی و دیگری شهادت حسین نوه ی پیامبر اسلام (ص) در ۱۴۰۰ سال پیش است. حادثه ای که قرن هاست شیعه به یاد آن با غم و اندوه بی نهایت عزاداری می کند. این دو محور است که شیعه را از سایر مسلمانان فعال تر و متحرک تر می سازد. در همین گردهمایی تصویب شد که برای مطالعه ی اسلام شیعی و برای برنامه‌ریزی و کار روی این پروژه یک شعبه ی جداگانه و مستقلی تاسیس شود و نخستین بودجه چهل میلیون دلاری برای آن اختصاص یابد. سپس دکتر مایکل برانت مراحل پروژه را چنین بیان می کند:

۱- جمع آوری اطلاعات
۲- اهداف کوتاه مدت با تبلیغات علیع شیعه و راه اندازی آشوب های بزرگتر شیعه و سنی، بدین معنی که باید آنها را با اکثریت سنی درگیر کرد تا توجه شان از آمریکا منحرف گردد.
۳- اهداف دراز مدت، پایان کار تشیع با عمل براساس اهداف دراز مدت.
۴- طبق نقشه در فاز اول محققینی به تمام جهان شیعه اعزام شدند. به عنوان مثال دکتر ساموئیل در پاکستان روز عزاداری های کراچی تحقیق می کرد و مدرک دکترای خود را در همین زمینه اخذ کرد. یک خانم ژاپنی به ننام نکومه هم در کویته ی بلوچستان، بر قوم هزاره و شیعه ی آن دیار تحقیق می کرد و رساله ی دکترای خو را در همین زمینه ارائه نمود. دکتر برانت می گوید: بعد از تحقیقات میدانی و جمع آوری اطلاعات در مورد شیعیان همه ی کشورها، نتایج زیر بدست آمد:

 

۱- مرجعیت:
مراجع شیعه سرچشمه ی اصلی قدرت این مذهب اند. اینان همیشه با تاکید ب اصول شیعه، به شدت از آن محافظت و صیانت می کنند. اینان در تاریخ طولانی تشیع، هیچ وقت با حاکم غیر اسلامی بیعت نکردند و با وی دست دوستی ندادندن. به علت فتوای یک مرجع وقت یعنی آیت الله شیرازی، انگلیس نتوانست داخل ایران شود. بزرگترین مرکز علمی شیعه در عراق بود و چون صدام حسین علی رغم به کارگیری تمام توان خود و سعی و کوشش فراوان نتوانست آن را بخرد و مجبور به بستن آن شد.

این در حالی است که مراکز دیگر علمی در جهان همیشه با حکام وقت همراهی کرده اند. ببینید جایی مثل قم در مرکز ایران، تخت ظلم شاهنشاهی را برچید و اکنون نیز پنجه در پنجه ی آمریکا ی ابر قدرت، زورآزمایی می کند. در لبنان نهضت آیت الله موسی صدر، ارتش های انگلیس ، فرانسه، و اسرائیل را مجبور به فرار کرد. امروز نیز حزب الله لبنان بزرگترین مزاحم اسرائیل در طول تاریخ تاسیس آن دولت به شمار می رود. ما از همه ی این مطالعات به این نتیجه می رسیدیم که رو در رویی مستقیم با شیعه زیانبار و امکان پیروزی در آن بسیار کم است. بنابراین باید به کارهای پشت پرده ای روی آورد و به جای اصل قدیمی انگلیسی ها « تفرقه بینداز و حکومت کن» اصل دیگری تحت عنوان « تفرقه بینداز و نابود کن» را پیش گرفت.

بنابراین باید افرادی که با شیعه اختلاف اعتقادی دارند را بطور منظم و مستحکم علیه شیعه سازمان دهی کرد. باید شایعه ی کافر بودن برانگیز نوشت. باید افراد کم سواد و بی سواد را جمع کرد و آنها تقویت نمود تا وقتی تعداد آنها ( که ستون پنجم ما هستند) به مقدار مناسب رسید، علیه شیعه جهاد مسلحانه آغاز شود. باید چهره ی تشیع، منسوخ شود تا نزد عوام غیر مقبول باشند و در میان عامه مورد نفرت قرار گیرند.

 

۲- عاشورا و عزاداری:
در میان شیعه مراسم عزاداری مرسوم است. آنها به یاد واقعه ی کربلا جمع می شوند و یک نفر سخنرانی و واقعه ی کربلا را بیان می کند و مستمعین هم گوش می کنند. بعد از آن طبقه ی جوان، سینه زنی و عزاداری می کنند. این سخنران و این مستمعین برای ما اهمیت زیادی برخوردار هستند؛ زیرا از همین عزاداری و مجالس است که درمیان شیعه جوش و خروش ، آزادی خواهی و جنگ با باطل به خاطر حق، به وجود می آید. ما به خاطر همین، ده ها میلیون دلار از بودجه ویژه را برای در دست گرفتن سخنرانان و مستمعین اختصاص داده ایم. و این کار چنین تحقق می پذیرد که ابتدا دنبال افرادی از شیعه که پول پرست و دارای عقاید سست و در عین حال دارای شهرت و قدرت تاثیر و نفوذ باشند، می رویم تا به واسطه آنها در عزاداری ها نفوذ پیدا کنیم.

 

۳- برنامه های دقیق و مخرب:
ما از این افراد اهداف زیر را پیگیری می کنیم.

به وجود آوردن و یا سرپرستی مداحانی که معرفت عقاید شیعه را ندارند.
شناسایی و کمک مالی به افرادی از شیعه که بتوانند توسط نوشتارهای خود، عقاید و مراکز علمی شیعه را هدف قرار دهند؛  بنیان های تشیع را منهدم کرده و آن را اختراع مراجع شیعه وانمود کنند.
اضافه و یا حفظ نمودن رسوماتی در عزاداری که با عقاید شیعه منافات داشته باشد.
عزاداری ها به گونه ای معرفی و مطرح شود که عموم جامعه احساس کنند تشیع، گروهی جاهل و توهم پرست است که در محرم برای انسان های عادی مزاحمت به وجود می آوند. برای تشریح این جور برنامه ها لازم است پول هنگفتی خرج شود و مداحان خوب تشویق شوند.
و این گونه تشیع که یک مذهب دارای قوت منطقی است تبدیل به مذهبی درویشی محض می شود و از درون، پوک و خالی می گردد و در ذهن عوام الناس نفرت و در خود شیعه افتراق و پراکندگی گسترش می یابد. آنگاه و در نهایت باید توسط نیروهای جهادی بر آنها تیر خلاص زد و نابودشان کرد.

تحقیق و جمع آوری مطالب فراوانی علیه مرجعیت و نشر اشاعه ی آنها توسط نویسنده های پول پرست و بی نام. در این باره باید پول خوبی خرج شود و در میان مداحان و عوام شیعه مواد زیر زمینی پخش و منتشر گردد تا شیعیان دچار آشفتگی و چند دستگی شوند. و با این برنامه ها پیش بینی می شود که در مرحله ی نهایی، صدای اعتراض خود شیعه ها علیه مرجعیت بلند شود تا آنجا که در سال ۲۰۱۰ میلادی دیگر مرجعیت یا به عبارت دیگر مرکزیت اقتدار شیعه که تا کنون سد اصلی جلوی دولتمردان ما بوده اند به وسیله خود شیعیان پایان یابد

– دولت انگلیس در ماه محرم در بغداد، هزار کفن به قمه‏ زنان هدیه نمود و هنگامی که دولت آمریکا از آن با خبر شد، برای آن که فرصت را از دست‏ ندهد، دو هزار کفن به آنها هدیه نمود.

 

– دکتر تیجانی نیز در کتاب «اهل بیت(علیهم السلام)؛ کلید مشکل‏ها» در این ‏باره می‏نویسد:یکی از علمای گذشته می‏فرمود : شمشیرهایی که در گذشته شیعیان آن را در برابر ظالمان بلند می‏کردند، امروز برای زدن به سرهای خود، از آن استفاده می‏کنند. تاجایی که انگلیسی‏ ها مقدار زیادی شمشیر، در میان دسته‏ های عزاداری – در کربلا- تقسیم می‏کردند.

IMG08561804

 

 

– جمهوری آذربایجان: کسى که بامسائل کشور شوروى سابق و این بخشى که شیعه‌ نشین است – جمهورى آذربایجان – آشنا بود، مى‌گفت: آن زمان که کمونیست‏ ها بر منطقه‌ آذربایجان شوروى سابق مسلّط شدند، همه‌‏ی آثار اسلامى را از آن‌ جا محو کردند. مثلاً مساجد را به انبار تبدیل کردند، سالن‏ هاى دینى و حسینیه‌ ها را به چیزهاى دیگرى تبدیل کردند و هیچ نشانه‌ اى از اسلام و دین و تشیّع باقى نگذاشتند. فقط یک چیز را اجازه دادند و آن، قمه زدن بود! دستورالعمل رؤساى کمونیستى به زیردستان خودشان این بود که مسلمانان حق ندارند نماز بخوانند، نماز جماعت برگزار کنند، قرآن بخوانند، عزادارى کنند، هیچ کار دینى نباید بکنند؛ اما اجازه دارند قمه بزنند! چرا؟ چون قمه زدن، براى آنها یک وسیله تبلیغ بر ضدّ دین و بر ضدّ تشیع بود

– بنگلادش: یکی از علمای مجتهد بنگلادشی که زمانی از شاگردهای ما بوده‏ اند، برای من گفت: علت اینکه بنگلادش از پاکستان جدا شد، این بود که بنگلادش کاملا سنّی‏ نشین بود، اما در پاکستان فرهنگ شیعه غلبه دارد… ولی رفته رفته پیشرفت مذهب تشیع در آنجا شروع شد. او می‏گفت شیعه مقداری در آنجا اوج گرفت. گروهی(؟!) از پاکستان به بنگلادش آمدند؛ به‏ عنوان اینکه شیعه دارد پیشرفت می‏کند، پس باید اقامه شعائر حسینی هم در اینجا به نحو احسن و اکمل انجام بپذیرد! برخی پاکستانی‏ ها در عاشوراء از این زنجیرهایی که سرش چاقو دارد به پشت خود می‏زنند؛ ایشان برای من گفت: یک وقت دیدیم پیشرفت تشیع توقف کرد. متوجه شدیم که علت آن، این‏گونه کارهاست.

 

– ایران: شخص ثقه‏ ای نقل کرد؛ گفت در مشهد در یکی از سال ها،یک وقت دیدیم، از طرف یکی از سفارتخانه‏ های خارجی آمدند، قمه ‏های نو در میان بعضی عزاداران تقسیم می‏کنند؛ همه ‏اش سفید؛ برّاق؛ یک شکل!    آیا این سفارتخانه خارجی دلش برای ما سوخته که عزاداری کنیم؟! یا اینکه می‏ خواهد اینها را نشان بدهد و بگوید: اینها وحشی هستند؟![بیگانگان] برای اینکه اسلام را خرافی جلوه دهند، و نسل فرهیخته دانشمند را از اسلام دور کنند، می ‏آیند خرافات را مخلوط می‏ کنند؛ مسائلی که جزء دین نیست، جزء دین می‏کنند؛ در عزاداری‏ ها دخالت می‏کنند؛ شکل عزاداری را عوض می‏کنند.

– استعمار انگلیس می‌ خواست ثابت کند که مردمان مستعمره هند و کشورهای اسلامی دیگر که به آن صورت وحشیانه در خیابان‌ ها ظاهر می‌شوند، احتیاج به ولی و قیمی دارند که آنان را از جهل و توحش موجود برهاند در نتیجه عکس و تصاویر دسته‌ های عزادار که در روز عاشورا به زنجیر به پشت خود نواخته و با شمشیر و قمه بر سر خود می‌ کوفتند و خون‌ های جای شده نتیجه این جریانات، در روزنامه‌ های بریتانیا و اروپا به چاپ می‌رسید. و سیاستمداران استعمارگر در نتیجه این تصویرها، استعمارِ این کشورها را به عنوان واجبی انسانی اعلام می‌ کردند که می‌تواند مردم آن کشورها را از جهل و توحش رهانیده و به جاده تمدن و تقدم رهنمون سازد و به یاسین هاشمی نخست وزیر عراق هم این حرف را زده بودند.

توصیف

در اینجا به توصیف صحنه هایی از دسته قمه ‏زنی در شهر کاظمین به نقل از کتاب «تراژدی کربلا» می پردازیم:

«روز عاشورا در بیشتر شهرها و روستاهای عراق، روز حزن و اندوه و سوگ است. دیدگان اشکبار و رنگ سیاه پرچم‏ ها و چهره‏های خاک آلود، در همه جا به چشم می خورد؛ تنها کفن‏ های قمه زنان به رنگ سفید و با لکه هایی از خون دیده می شود. مردانی که شعار «فداییان حسین» را بر کفن‏ ها نگاشته، قمه، شمشیر و یا خنجری بر دستان گرفته و بر سرهای تراشیده خود زخم‏ هایی گاه بسیار عمیق و شدید وارد می‏ آورند. دسته بیضوی شکل آنها با عبور از خیابان اصلی کاظمین به حرم وارد می شود… عزاداران با رسیدن به حرم کاظمین، با حماسه بسیار فریاد «حیدر… حیدر» سر می دهند و با هر ضربه طبل و نوای شیپور، ضربه‏ ای بر فرق سر می‏زنند. گاه این ضربه‏ ها چنان شدید است که فرق سر را شکافته و خون بسیاری از آن جاری می سازد. در برخی موارد نیز افراد از هوش رفته و بر زمین می‏افتند و یا از شدت ضربه ها جان می دهند…

گروه سرشکافته و خون‏ آلود قمه ‏زنان، چنان منظره دهشتناکی پدید می‏ آورند که وحشت و اندوه، سراسر وجود تماشاچیان را فرا می‏گیرد…

خون، با نخستین ضربه فوران می زند؛ اما گاه برخی آنچنان به شور و هیجان می‏ آیند که ضربه‏ های محکمی بر سر فرود آورده و خون بیشتری از سر خود جاری می سازند. برخی نیز با سطح قمه بر سر ضربه می‏زنند تا خطر کمتری برایشان داشته باشد.  قمه زنان بلافاصله پس از پایان مراسم به حمام‏ های عمومی رفته و پس از مداوای زخم‏ هایشان به شیوه ‏ای سنتی، خود را شسته و بهبود  می یابند. آماده سازی قمه‏ ها و کفن ‏ها و گروه‏ های موزیک و دیگر لوازم مورد نیاز، بر عهده هیئت‏ های عزاداری است. جمع‏ آوری کمک ‏های مردمی و دادن مبلغی به شاعر، نوحه‏ خوان، سخنران و دیگر مخارج نیز بر عهده هیئت‏ ها است.

 

– پیدایش قمه ‏زنی

۱- رسومی عاریتی‏ اند که از جانب ترک ‏های آذربایجان به فارس ‏ها و اعراب منتقل شده‏ اند

نویسنده عراقی الأصل کتاب «تراژدی کربلا» نیز بر این عقیده است که مراسم‏ هایی از قبیل قمه ‏زنی، قبل از قرن نوزدهم در عراق مرسوم نبوده و به تدریج از اواخر این قرن در آن کشور رواج یافته است. بنابراین مراسم قمه‏ زنی و… از خارج عراق به آن کشور وارد شده و ریشه عربی ندارد

شیخ کاظم دجیلی نیز در تأیید این نظر می گوید: «عرب‏ های عراق تا آغاز قرن بیستم در این گونه مراسم‏ ها شرکت نمی‏ کردند؛ این اعمال در ابتدا در میان ترک‏ های عراق، فرق صوفیه و کردهای غرب ایران مرسوم بود

از نظر تاریخی مسلم است که قمه ‏زنی در ایران تا پیش از صفویه هیچگونه سابقه‏ ای نداشته است و محور تردیدها در آن است که آیا در زمان صفویه به وجود آمده است و یا اینکه بعد از صفویه در در زمان قاجاریه وارد شده و رواج یافته است؟

 

۲- ورود قمه‏ زنی به ایران در زمان صفویان و جریان‏ فداییان

اقدامات مهم صفویان در زمینه عزاداری، یکی، رسمی و حکومتی کردن مجالس سوگواری و دیگری، ابزارمند کردن و نیز پدیدآوردن آیین ‏ها و رسوم جدید عزاداری بود.

 

علاوه بر ابزار آلات جدید، از این دوره بود که آداب و رسوم نوینی هم در سلک آیین‏ های عزاداری درآمد؛ آدابی چون «تیغ‏ زنی»، «قفل‏ زنی»، «سنگ‏ زنی» و «قمه‏ زنی» را از این جمله شمرده ‏اند.

 

۳- رواج قمه ‏زنی در دوران قاجار

از شاخصه‏ های عزاداری در دوره قاجار، عمومیت یافتن رسم تیغ‏ زنی و قمه‏ زنی است؛ رسمی که البته پیش از آن هم مسبوق به سابقه‏ ای چند ساله بود، اما مشخصا در این دوره گسترش و رواجی بی‏ سابقه یافت سفیرکبیر آمریکا در ایرانِ عهد ناصرالدین شاه، در توصیف مراسم قمه‏ زنی در سفرنامه‏ اش چنین می‏نویسد: «سال ۱۸۸۴ میلادی من در تهران اقامت داشتم. دسته‏ هایی در خیابان‏ ها حرکت می‏کردند و احساسات تند و شدید بی‏ سابقه‏ ای از خود نشان می‏دادند… در این میان ناگهان جمعی سفید پوش که کاردهایی در دست داشتند، پدیدار شدند که با هیجان زیاد کاردها را بالا برده و به سر خود می زدند و خون از سر آنها و از کاردهایی که در دست داشتند، فواره می زد و سر تا پایشان را سرخ کرده بود. واقعا که منظره دلخراش و بسیار تأثرآوری بود که هرگز نمی‏ توانم آن را از یاد ببرم. کسانی که در این دسته‏ ها قمه می‏ زنند، گاهی اوقات آنقدر به هیجان آمده و یا خونی که از آنها می‏رود [آن قدر زیاد است] که بی‏حال شده و روی زمین می ‏افتند .

141804_624
92649_169
f2297dde1683e3d83

ماهیت قمه زنی

الف- جعلی بودن

قمه زدن، سنّتى جعلى است. از امورى است که مربوط به دین نیست و بلاشک، خدا هم از انجام آن راضى نیست

 

ب- بدعت بودن

اعمالى که هیچ ریشه‌ دینى هم ندارد

 

ج- نماد وهن مذهب تشیع

بهانه به دست دشمن مغرض مى‌ دهد که بدان وسیله هم اسلام و تشیّع را -‏العیاذ باللَّه- به عنوان آئین خرافه معرفى کنند.

 

د- خرافی بودن و مصداق عزاداری نبودن قمه زنی

کارِ غلطى است که عدّه‌ اى قمه به دست بگیرند و به سر خودشان بزنند و خون بریزند. این کار را مى‌ کنند که چه بشود؟! کجاى این حرکت، عزادارى است؟! البته، دست بر سر زدن، به نوعى نشانه‌ عزادارى است. شما بارها دیده‌ اید، کسانى که مصیبتى برایشان پیش مى‌ آید، بر سر و سینه‌ خود مى‌ کوبند. این نشانه‌ عزادارىِ معمولى است. اما شما تا به حال کجا دیده‌ اید که فردى به خاطر رویکرد مصیبتِ عزیزترین عزیزانش، با شمشیر بر مغز خود بکوبد و از سرِ خود خون جارى کند؟! کجاى این کار، عزادارى است؟

 

ی- برخلاف فعل معصوم بودن

آیا مدعیان می توانند نشان دهند که یکی از بزگان قمه زده باشد یا حتی با برگ درختی سر خود را خراش داده باشد ؟ پس خون گرفتن امام زمان در زیارت ناحیه مقدسه یعنی اینکه ناخواسته پلک مبارکش خونین شده و فرق دارد با اینکه کسی آگاهانه پلک خود را خونین کند . در اینجا میان نتایج ناخاسته و نتیجه مستقیم یک عمل تفاوت گذاشته شود.

 

ه- برخلاف تقریر معصوم بودن

داد فتوا عاشقان را سرشکستن جایز است                        چوب محمل ، شاهد این ابتکار زینب است

و یا تقریر و تایید امام سجاد(ع) که در مرئی و مسمع ایشان واقع گردید.

جواب:

– سند روایت

– خصوصیات زینب

– صاحب مقام رضا و تسلیم

– شیخ عباس قمی : اصل وجود محمل یا کجاوه

– تعارض با سخن آخر سید الشهدا در شب عاشورا به زنان حرم خود

– بر فرض صحت ، طرفداران باید پیشانی خود را بر چوب محمل بکوبند .

 

و- بر خلاف روایات خاص

– امام صادق(ع) به شیعیان خود دستور داده که گریبان چاک کنند و چهره بخراشند؟

– مشکل دار بودن سند حدیث

-متن کامل حدیث را نیاورده اند

– خراشیدن چهره (مشروط بر خون نیامدن) با قیاس به خراشیدن سر می رسد؟

 

ر- اهداف حداقل لذتی از اعمال

داستان آیت الله بروجردی

 

 آثار و بازتاب های منفی قمه زنی

الف- مخدوش شدن چهره تشیع

نباید کارى کنیم که آحاد جامعه‌ اسلامىِ برتر، یعنى جامعه‌ محبِ‌ّ اهل‌ بیت(علیهم‌السّلام) که به نام مقدس ولىِّ عصر(ارواحنافداه)، به نام حسین‌ بن‌ على(علیه‌ السّلام) و به نام امیرالمؤمنین(علیه‌ الصّلاه و السّلام) مفتخرند، در نظر مسلمانان و غیرمسلمانان عالم، به عنوان یک گروه آدم ‏هاى خرافىِ بى‌ منطق معرفى شوند.

 

ب- سوء استفاده دشمن از قمه زنی برای تبلیغ بر ضد تشیع

 

ج- ضایع شدن فداکاری‏ گذشتگان برای حفظ آبروی تشیع

شیعه‌ محبّ و مخلصى که در روز عاشورا با قمه سر و روى خود و حتى کودکان خردسال خود را خونین مى‌ کند، آیا راضى است که با تظاهر به این عمل، خون ده ‏ها هزار جوان بسیجى صفت عاشق را که براى آبرو دادن به اسلام و تشیّع و نظام جمهورى اسلامى بر زمین ریخته شده است، ضایع سازد.

 

ضرورت مقابله با قمه زنی

مى‌دانم عدّه‌ اى خواهند گفت: «شما به قمه زدن چه کار داشتید؟ عدّه‌ اى مى‌ زنند؛ بگذارید بزنند!» نه؛ نمى‌ شود در مقابل این کارِ غلط سکوت کرد. اگر به گونه‌ اى که طىّ چهار، پنج سال اخیرِ بعد از جنگ، قمه زدن را ترویج کردند و هنوز هم مى‌ کنند، در زمان حیات مبارک امام (رضوان‌ اللَّه‌ علیه) ترویج مى‌ کردند، قطعاً ایشان در مقابل این قضیه مى‌ ایستادند.

 

الف- توجه به عوامل ترویج قمه زنی

این کار، قطعاً خلاف است. امام حسین(علیه‌السّلام)، به این معنا راضى نیست. من نمى‌ دانم کدام سلیقه‌ هایى و از کجا این بدعت ‏هاى عجیب و خلاف را وارد جوامع اسلامى و جامعه‌ انقلابى ما مى‌ کنند؟!

 

ب- علت عدم موضع‏ گیری علمای سلف

علماى سلف دستشان بسته بود و نمى‌ توانستند بگویند «این کار، غلط و خلاف است.» امروز روز حاکمیت اسلام و روز جلوه‌ اسلام است.

 

ج- تبیین اولویت ضررهای اجتماعی قمه‏ زنی نسبت به ضررهای فردی آن

آنچه از قول مراجع سلف (رحمت‏ اللَّه‌ علیهم) نقل شده است، بیش از این نیست که اگر این کار ضرر معتنى‌ به ندارد جایز است؟ آیا سبک کردن شیعه در افکار جهانیان ضرر معتنى‌ به نیست؟ آیا مخدوش کردن محبّت و عشق شیعیان به خاندان مظلوم پیامبر (صلّى‌ اللَّه‌ علیه‌ و اله) و بخصوص شیفتگى بى‌حد و حصر آنان به سالار شهیدان (علیه‌ السّلام) را بد جلوه دادن، ضرر نیست؟ کدام ضرر از این بالاتر است؟

 

د- عمومیت پیدا کردن و تظاهر به قمه زنی در زمان کنونی

اگر کسى تظاهر به این معنا کند که بخواهد قمه بزند، من قلباً از او ناراضى‌ ام. این را من جدّاً عرض مى‌کنم. یک وقت بود در گوشه و کنار، چند نفر دوْرِ هم جمع مى‌شدند و دور از انظار عمومى مبادرت به قمه‌ زنى مى‌ کردند و کارشان، تظاهر – به این معنا که امروز هست- نبود. کسى هم به خوب و بدِ عملشان کار نداشت؛ چرا که در دایره‌ محدودى انجام مى‌شد. اما یک وقت بناست که چند هزار نفر، ناگهان در خیابانى از خیابان‏ هاى تهران یا قم یا شهرهاى آذربایجان و یا شهرهاى خراسان ظاهر شوند و با قمه و شمشیر بر سر خودشان ضربه وارد کنند؛ این کار، قطعاً خلاف است. امام حسین(علیه‌السّلام)، به این معنا راضى نیست. من نمى‌ دانم کدام سلیقه‌ هایى و از کجا این بدعت‏ هاى عجیب و خلاف را وارد جوامع اسلامى جامعه‌ انقلابى ما مى‌ کنند؟

اگر قمه زدن به صورت عملى انفرادى در خانه‌ هاى در بسته انجام مى‌ گرفت، ضررى که ملاک حرمت است، فقط ضرر جسمى بود، ولى وقتى این کار على رؤوس‌ الاشهاد و در مقابل دوربین‏ ها و چشم‌ هاى دشمنان و بیگانگان بلکه در مقابل چشم جوانان خودمان انجام مى‌گیرد، آن وقت دیگر ضررى که باید معیار حرمت باشد فقط ضرر جسمى و فردى نیست، بلکه مضرات بزرگ تبلیغى که با آبروى اسلام و شیعه سر و کار دارد نیز باید مورد توجّه باشد. امروز این ضرر، بسیار بزرگ و شکننده است و لذا قمه زدن علنى و همراه با تظاهر، حرام و ممنوع است

 

هـ- برخی واکنش ‏ها به اعلام حرمت تظاهرات قمه ‏زنی

به نظر ما قمه‏ زنی یک خلاف شرع قطعی بوده و هست؛ این را ما اعلام کردیم و بزرگانی هم حمایت کردند؛ اما بعد دیدیم از گوشه و کنار، کسانی در جهت عکس این عمل می‏ کنند! اگر قمه‏ زنی اشکال هم نداشته باشد و حرام هم نباشد، واجب که نیست! چرا در جاهایی برای این چیزهای بعضاً خرافی انگیزه وجود دارد؟ آنهایی هم که جنبه خرافیِ محض ندارند، لااقل این مقدار هست که در دنیای امروز، در فرهنگ رایج جهانی امروز، در عقلانیاتی که امروز در داخل خانه‏ های ما و بین جوانان و دختران و پسران ما رایج است، عکس‏ العمل نامناسب ایجاد خواهد کرد. اینها از بیّنات شرع نیست که ما بگوییم چه دنیا بپسندد، چه نپسندد، ما باید اینها را بگوییم

یک وقتی ما راجع به تظاهرات قمه زنی مطلبی را گفتیم، ازگوشه و کنار صدا بلند شد که با عزاداری امام حسین(علیه‏ السلام) مخالف است؛ نه خیر! این مخالفت با عزاداری نیست؛ بلکه مخالفت با ضایع کردنِ عزاداری امام حسین(علیه ‏السلام) است

مراجع و علماء

 

 ضرر داشتن

الف- فتاوی مراجع تقلید

حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی

بر عزاداران عزیز لازم است از کارهایی که موجب وهن مذهب می‏گردد و یا آسیبی به بدن آن ها وارد می‏کند، خودداری کنند.

 

ب- سایر علما

حضرت آیت الله احمدی میانجی (‏قدس ‏سره)

… اگر فقهاء عظام(رحمه الله علیهم اجمعین) گاهی در فتاوی بشرط عدم ضرر به نفس تجویز نموده ‏اند، قطع نظر از عنوان وهن مذهب بوده است و همچنین کارهایی که به نحوی عقیده شیعه در دنیا معرفی می‏شود ولو اینکه عامل، چنین قصدی ندارد، باز به عنوان بدعت حرام می‏شود، علاوه بعد از حکم ولی امر مسلمین، دیگر جای این سوال نیست و اطاعت معظم له واجب است.

 

فتوای آیه الله علامه امین عاملى(‏قدس‏ سره)

قمه‏ زنى و اعمالى دیگر از این قبیل در مراسم عزادارى حسینى به حکم عقل و شرع حرام است و زخمى ساختن سر، که نه سود دنیوى دارد و نه اجر اخروى، ایذاء نفس است که خود در شرع حرام است و در مقابل این عمل، شیعه‏ اهل بیت را در انظار مردم مورد تمسخر قرار داده و آنها را وحشى قلمداد مى‏ کنند و شکى نیست که این اعمال ناشى از وساوس شیاطین بوده و موجب رضایت‏ خدا و پیامبر و اهل بیت اطهار نیست و البته تغییر نام این اعمال در ماهیت و حکم شرعى آن که حرمت است، تغییرى نمى‏ دهد.           اعیان الشیعه، ج ۱۰، ص ۳۶۳

 

حضرت آیت الله شیخ محمد حسین کاشف الغطاء

اگر بخواهیم موافق قواعد فقهی و استنباط احکام شرعی در مورد مسأله لطمه به صورت زدن و اعمالی از این قبیل همچون قمه زنی و… که در این روزگار جریان دارند، نظر دهیم، به چیزی جز حرمت دست نیافته و چاره ای جز فتوا به منع و تحریم آنها نخواهیم داشت؛ زیرا هیچ مخصّصی که بتواند عمومات حرمت اضرار و ایذاء به بدن و حرمت به خطر انداختن جان انسانی را د راین موارد تخصیص زده باشد، وجود نداشته و دلیلی نداریم که بتوان این موارد را از حکم به حرمت خارج نمود… این در حالی است که بیشتر اشخاصی که این کارها را انجام می دهند، بیشتر از روی تظاهر، ریا، تعصب و تملّق به عمل می آورند، بی آن که قصدی درست و نیت صالحی داشته باشند. که از این جهت نیز خای از اشکال نبوده، بلکه حرام بودن آن به خاطر برخی از دلایل زمانی و مکانی مضاعف خواهد بود.   الفردوس الأعلاء، ص ۲۲-۱۹

 

عدم وجود سند شرعی برای آن

الف- فتاوی مراجع تقلید

حضرت آیت الله العظمی صالحی مازندرانی(‏قدس‏ سره)

از منابع فقه چه لبیه و چه لفظیه بالخصوص او بالاطلاق او العموم جواز و اباحه قمه‏ زنى فضلا از رجحان آن در مراسم عزادارى سالار شهیدان امام حسین‏(علیه السلام) مستفاد نمی گردد، بلکه مقتضاى ادله و عناوین ثانویه حرمت و عدم جواز است. لذا اجتناب از آن واجب و لازم است. برادران ایمانى مى‏ دانند که قمه را باید بر فرق قمه کشان خائن و قداره بندان جانى زد .محرم الحرام ۱۴۱۵ – خرداد ۱۳۷۳

 

– مقدس اردبیلی چندی از حرکات ناشایستی که بعضی مردم در امر عزاداری امام حسین (علیه ‏السلام) مرتکب می‏شده ‏اند، رنجیده خاطر شده و با این استدلال که این اعمال جزو رسوم اقامه عزا نیست و در سیره اهل ‏بیت (علیهم‏ السلام) نیز وجود ندارند، آنان را از این کار نهی می‏کند. لکن مردم به منع او وقعی ننهاده، بر شدت و گستره عمل خود افزودند. تا آنجا که وی آزرده شده، حتی در مقام اعتراض، ترک آن دیار (اردبیل) کرده و به یکی از قریه‏ های اطراف می‏رود تا صدای عزاداری مردم به آن شیوه را نشنود. »

btowYGuUkeu0s4ik

 

 بدعت بودن قمه‏ زنی

حضرت آیت الله علی مشکینی(‏قدس ‏سره)

… عزاداری آن حضرت عمل سیاسی است، پس باید از مخلوط شدن کارهایی که جنبه سیاسی آن را مخدوش و یا عنوان خرافیت و وهن اسلام می بخشد، اجتناب نمود. حتی اگر شخص قمه‏ زن، قصد صدمه خوردن اسلام را نداشته باشد، باز بدعت و حرام است.

 

 

 

نفی و عدم انجام آن

 لزوم تبعیت از حکم ولی فقیه در حرمت قمه زنی

الف- فتاوی مراجع تقلید

 

حضرت آیت الله العظمی اراکی(‏قدس ‏سره)

دستور ولی امر مسلمین مبنی بر جلوگیری از اعمال خرافی در عزاداری محرم لازم الاطاعه است.

 

حضرت آیت الله العظمی حسین مظاهری

سؤال: قمه زدن از نظر فقهی چه حکمی دارد؟

چون ولایت فقیه نهی از آن کرده ‏اند، همه باید از این کار پرهیز کنند؛ گرچه مقلّد کسی باشند که جایز بداند.

 

حضرت آیت الله علی مشکینی(‏قدس ‏سره)

بعد التسلیم و التحیه، امور مذکور فوق، بنفسه در شرع اسلام مورد اشکال و بلکه بعضی از آنها ذاتا محرم است. مسلمین باید از وارد کردن آنها در مراسم تعزی حضرت حسین (علیه الصلاه و السلام) که یکی از عبادات است، جدا خودداری نمایند …. اعمال فوق مورد نهی مقام معظم ولایت امر مسلمین قرار گرفته و حکم معظم له واجب الاتباع است.

 

حضرت آیت الله محمد یزدی

اطاعت از حکم ولی امر مسلمین بر همه لازم است و تخلف آن معصیت و گناه و متخلف معاقب خواهد بود. « بسیاری از مذکورات خلاف شرع بیّن و حرام است و برخی جزء بدع یا موجب وهن مذهب و تضعیف اسلام است. گذشته از آن‏که اطاعت از حکم ولی امر مسلمین؛ حضرت آیت الله خامنه ای بر همه واجب و لازم است و تخلف از آن معصیت و گناه است و متخلف معاقب خواهد بود و نظر دیگر نمی تواند حکم ولی امر را جایز التخلف کند. چه آن‏که حق حکم منحصر به ولی امربالفعل است و فتوی ناقض حکم نیست»

 

حضرت آیت الله محمد مؤمن

اطاعت احکام ولی فقیه واجب است.

 

حضرت آیت الله احمدی میانجی(‏قدس‏ سره)

عملی که موجب وهن مذهب شود جایز نیست… بعد از حکم ولی امر مسلمین دیگر جای این سوال نیست و اطاعت معظم له واجب است.

 

حضرت آیت الله حسین راستی کاشانی

بر همه مؤمنین واجب است از اینگونه امور اجتناب نمایند و با پیروی از رهبری و وحدت کلمه، دشمنان اسلام را از آسیب رساندن به اسلام و مسلمین مأیوس گردانند.

3+

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code